Dark Day's Night

…και είμαι χαρούμενος που τους γνωρίζω! Απο την Δευτέρα είμαι γριππωμένος, ανέβασα πυρετό 39.8 ο οποίος δεν έπεφτε. Μετά εμφανίστηκε βήχας. Ευτυχώς όμως, έπεσε ο πυρετός. Τώρα ανεβάζω μέχρι 38.7. Τι να κάνουμε αυτά είναι πακέτο με τα ανοσοκατασταλτικά που πέρνω, οπότε το μονο που μπορώ να κάνω είναι υπομονή.

Έβαλα την μάνα μου να πάρει τους γιατρούς μου, μιας και δεν είχα κουράγιο όχι να μιλήσω, αλλα ούτε καν το τηλέφωνο να κρατήσω. Τόσο πολύ έπεσα. Ο ρευματολόγος με παρέπεμψε -ορθώς- στον παθολόγο, αφού πρώτα μου είπε οτι συνεχίζω κανονικά την θεραπεία. Ο παθολόγος μου έδωσε Klaricid, που είναι ευρείας χρήσης για λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού και της είπε πως ότι ώρα κι άν χρειαστούμε κατι, να τον πάρουμε, να μη διστάσουμε (μιας και ήταν ήδη 11 το βράδυ) και να ξαναπάρουμε μετα απο 4-5 μέρες για να τον ενημερώσουμε για την πρόοδο (ή την έλλειψη αυτής) ωστε να δούμε πως θα κινηθούμε. Ο πυρετός άρχισε να υποχωρεί σιγά σιγά, μέχρι που έφτασα (μια φορά μονο) στο 36.6 και μετα έπαιζε (και παίζει) συνέχεια μεταξύ 37.2-38.7.

Μέρα με την μέρα όμως, εγώ αντί να συνέρχομαι, πέφτω όλο και περισσότερο. Κόπωση -χωρίς να κάνω κάτι-, ανορεξία περι φαγητού και καμία όρεξη για τίποτα. Και φτάνουμε στην Παρασκευή (χθές). Λέω την μάνα μου, σήκω να πάμε γιατι δε μπορώ, δε νιώθω καθόλου καλά. Κι έτσι έγινε. Πήγα στο Διαβαλκανικό, στο οποίο ήταν ο γιατρός χθες. Μου είπε να πάω στα επείγοντα και να τον ζητήσω εκεί. Μου φάνηκε λίγο βλακεία, αλλα νταξ, κάτι παραπάνω θα ξέρει ο άνθρωπος! Η ώρα ήταν 7:20 όταν έφτασα, και ήρθε ο άνθρωπος 7:30. Με ρωτάει πως είμαι, και σχετικά με την γρίππη μου αλλα και με τα αλλα μου τα θέματα, και μου λεει:

- Θα κάνουμε το εξής: Ακτινογραφία Θώρακα (σ.σ. η 7η ακτινογραφία αυτό το μήνα), εξετάσεις αίματος και τεστ γρίππης. Το πολύ σε μια ώρα θα’χεις φύγει.
- Μα πως σε μια ώρα? Δεν θα περιμένω να βγούν τα αποτελέσματα?
- Γι’αυτό σου είπα να έρθεις στα επείγοντα. Έχουν προτεραιότητα και βγαίνουν πιό γρήγορα τα αποτελέσματα.

Ξεκινάμε λοιπόν, δίνω το γλυκό μου αιματάκι, δίνω το πολύτιμό μου σάλιο και κάνω την ακτινογραφία. Η ώρα έχει φτάσει 8:20. Μου λένε στην υποδοχή των επειγόντων “μόλις βγούν τα αποτελέσματα θα σας φωνάξουμε. Θα περιμένετε στο σαλόνι ή να σας βάλουμε σε ένα δωμάτιο να ξαπλώσετε? Όπως και να’χει θα πρέπει να σας βάλουμε μάσκα γιατι μπορεί να κολλήσετε και τίποτα άλλο”. Οπότε, υπολογίζω κι εγω με το μικρό μου το μυαλό οτι μέχρι τις 9:30 θα έχω φύγει. Βάζω την μάσκα, παίρνω παραμάσχαλα το μπουφάν μου και πάω στο σαλόνι. Κάτι πήγε στραβά όμως, και οι εξετάσεις αίματος καθυστέρησαν λιγάκι. Έχει πάει αισίως 9:45. Ευτυχώς ένας κύριος (Μπαουνγκτζης) στην υποδοχή είχε όρεξη για πλάκα και “μάλωνε” με έναν γαύρο οπότε γελάσαμε και λίγο.

10:15, μας φωνάζει ο γιατρός, βλέπει την ακτινογραφία η οποία ήταν πεντακάθαρη (που να μην κάπνιζα κιόλας). Βλέπει τις άλλες εξετάσεις και σε μια κίνηση απόγνωσης αρχίζει μια αναδρομή στα…φάρμακα που μου έχει δώσει απο τότε που με παρακολουθεί. Καταλλήγουμε σε ένα αντιφλεγμονώδη και σε ένα αντιβιοτικό. “4 μέρες θα παίρνεις και τα δύο, και μετά θα πάρεις μόνο το αντιβιοτικό. Την τρίτη θέλω να με πάρεις τηλέφωνο να με ενημερώσεις πως είσαι, ώστε να δούμε πως πρέπει να κινηθούμε”. Ωραία σκέφτομαι απο μέσα μου, κι άλλες εξετάσεις (γιατι αυτό εννοούσε). “Το πολύ πολύ, θα έρθεις να κάνεις εισαγωγή για ένα βράδυ να σου κάνω εκτεταμένες εξετάσεις. Θα σε άφηνα χωρίς αντιβιοτικά και τέτοια, αλλα παίρνεις κορτιζόνη και δεν βοηθάει ιδιαίτερα την κατάσταση”. Αφού τα είπαμε όλα αναλυτικά, ρωτάμε κι εμείς σαν άνθρωποι “Τι σας οφείλουμε, γιατρέ?”

Η απάντηση που πήρα, ήταν πραγματικά ανθρώπινη: “Αν είναι να σας επιβαρύνω, δεν θέλω τίποτα.” Οπότε του λέει η μάνα μου “Σας παρακαλώ, σας <<ενοχλούμε>> συνέχεια μέσω τηλεφώνου και τα λοιπά. Και να μας επιβαρύνατε, δεν υπάρχει περίπτωση να μην σας πληρώσουμε.”

- Κοιτάξτε, είναι η φύση του προβλήματος του Δημήτρη τέτοια που δεν γίνεται αλλιώς. Και δυστυχώς είστε μακρυά, αλλιώς θα ερχόμουν εγώ στο σπίτι σας για να μην ερχόσασταν εσείς. Με πολλούς ασθενείς μου έχω αυτή την επικοινωνία. Τέλος πάντων, η αμοιβή μου είναι 50 ευρώ. Εάν νομίζετε οτι δεν θα επιβαρυνθείτε, δεν θα σας πω όχι! (και χαμογέλασε).

3 γιατρούς έχω, και οι 3 μου κάνουν “εκπτώσεις” (δηλαδή δε μου ζητάνε πάντα λεφτά), και οι 3 έχουν μείνει άφωνοι με το θέμα μου, και οι 3 το’χουν πάρει προσωπικά. Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι. Γιατί υπάρχουν. Είναι εκεί έξω (from the XFiles/totalXAKER Department)

 

 

Posted via email from liogr’s posterous

Posted via email from liogr’s posterous

Posted via email from liogr’s posterous

Posted via email from liogr’s posterous

Posted via email from liogr’s posterous

Απο μικρός έχω μέσα μου το μικρόβιο της μουσικής. Σαν χθες θυμάμαι, 11 χρονια πρίν, που γράφτηκα στο τοπικό ωδείο για να γίνω πληκτράς. 5 χρόνια έρωτας με το αρμόνιο, την έντεχνη/λαϊκή μουσική (απο τους Πυξ Λαξ, μεχρι τον Μητροπάνο, κλπ), και την φωνή μου…
“Μην τα παρατήσεις ποτέ, Δημήτρη. Εχεις μέλλον στην μουσική” μου έλεγαν οι καθηγητές μου. Ταυτοχρονα ήμουν στην χορωδία της σχολής (I lived my own Glee time:P) οπου ο καθηγητής με είχε παντα σαν πρώτη φωνή. Η κατρακύλα ήρθε μαζί με τον καινούργιο διευθυντή της σχολής, ο οποιος εφερε μια κοπελίτσα η οποία κάνει την Lady Gaga να μοιάζει με κορίτσι του πεζοδρομίου. Έφυγα απο την χορωδία, σταμάτησα το αρμόνιο καθως ξενερωσα με την ζωή μου, και αρχισα μαθήματα πιάνου.
“Κυρία Π…. Ο γιός σας είναι ταλεντο στο πιάνο, οπως ήταν και στο αρμόνιο. Αν και εκανε μονο 6 μήνες”, καθώς έκανα την αλλαγή στη μέση της χρονιάς, “πάει κατευθείαν για αρμονία, οπου θα’ναι ο μικρότερος εκει μέσα, και για 2ο έτος πιάνου.” Έτσι εγινε. Ο αμεσως μεγαλύτερος ήταν 3 χρονια μεγαλύτερός μου. Κουράστηκα απο την ζήλεια τους που τους εφτασα γρήγορα, και τα παράτησα. Ολοι είχαν βλέψεις μαντόνας και σάκη ρουβά. Εγω, λόγω πιάνου, αρχισα να φευγω απο τα Ελληνικά, ακουγα κλασσική μουσική, απο Μπετόβεν μέχρι Deep Purple, πιο “δύσκολες” μελωδίες απ’οτι έχει να προσφέρει το 99,9% της Ελληνικής σκηνής, και δεν ήθελα να με ρίξουν στο επίπεδό τους (ω, πόσο ψωνάρα ακούγεσαι φίλε.) Ψώνιο δεν είμαι. Αλλά, αλλο επίπεδο θέλει για να παίξεις τις 3 νότες απο τραγούδι του Ρουβά, και του κάθε Ρουβα, και άλλο για να παίζεις τις μπλεγμένες σαν τον καπνό για στριφτά μελωδίες των Μοτσαρντ, Τσαϊκόφσκι, Scorpions, Rainbow, Iron Maiden.
Σαν αποτέλεσμα, έκοψα κάθε επαφή με τους “συμμαθητές” μου. Όμως, δεν ξέχασα όσους πίστεψαν σε ‘μένα (μην πετάτε ντομάτες, δεν φταίω εγώ που έγιναν έτσι τα πράγματα.) Πως το μετάνιωσα που τα παράτησα τότε… Απο εκείνη την στιγμή έχω γράψει πολλούς στίχους οι οποίοι έχουν χαθεί, έχω κάνει εκπομπές σε διαδικτυακά και μή ραδιόφωνα οπου την ώρα που τελείωνε η πενιά του o Gary Moore, ο Μπετόβεν συνόδευε την εκφώνησή μου και ήταν τιμή μου. Γιατί; Επειδή μπορούσα. Επειδή η Ροκ έχει εναν ανεξήγητα γλυκό τρόπο να συνδέεται με τις Κλασσικές μελωδίες του Μπαχ. Το όνειρό μου, τελείωσε απότομα, λόγω προβλημάτων οργάνωσης του σταθμού, καθώς και προσωπικών θεμάτων.
Το όνειρο ζεί ακόμα… Με την κιθάρα που κραταω στα χέρια μου. Σίγουρα υπάρχουν καλύτεροι-ες απο εμένα, αλλα αυτη την φορά δεν θα τα παρατήσω, όπως δεν με παράτησε και το όνειρό μου εδω και 11 χρόνια. Ειναι τιμή μου και καμάρι μου που μπορώ και παίζω 5 νότες του David Gilmour μαζί του απο τα ηχεία του υπολογιστή μου, και αν τα παρατήσω τώρα, που το χρειάζομαι σχεδόν παραπάνω απο οτιδήποτε άλλο στον κόσμο γιατι με ηρεμεί οταν δεν τα καταφερνει κανεις άλλος να με ηρεμήσει (γιατι δεν μπορεί, δεν θέλει κλπ), τοτε είμαι άξιος της μοίρας μου. Συνεχίστε να ονειρευεστε, μην τα παρατατε και για κανέναν πούστη μην θυσιαστείτε (όπως λέει ο Παπακωνσταντίνου)
Υ.Γ. Εμπνευση για να γράψω αυτές τις γραμμές, η Δώρα, το zoulapaki, που είναι πολύ κοντά στο να εκπληρώσει το όνειρό της. Καλη σου επιτυχία για άλλη μια φορά.
Υ.Γ.2 Συγχωρέστε μου τυχών ορθογραφικά λάθη και ελλείψεις τόνων, το έγραψα και το δημοσίευσα απο το κινητό μου.

Posted via email from liogr’s posterous

Όλοι μας κάνουμε όνειρα για το τι θέλουμε να ακολουθήσουμε στην ζωή μας. Κάποιοι τα πραγματοποιούν, κάποιοι δεν τα καταφέρνουν και κάποιοι δεν τα κηνυγούν καθόλου. 

Χαίρομαι όταν βρίσκω άτομα που κηνυγάνε τα όνειρά τους, και όταν αυτα τα άτομα τα έχω δίπλα μου (με οποιονδήποτε τρόπο) χαίρομαι ακόμα περισσότερο, έτσι κι αλλιώς για την προσπάθεια ζούμε ρε γαμώτο, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, έτσι δεν είναι?

Ετσι λοιπόν, η Δώρα μας, αυτό το πολύ γλυκό και όμορφο κοριτσάκι, το zoulapaki μας, πήρε μέρος σε έναν διαγωνισμό οπου το Johnny Walker θα προωθήσει ένα άτομο ένα βήμα πιο κοντά στο όνειρό του. Η τύχη την κοίταξε και της χαμογέλασε λιγάκι, καθώς βρέθηκε ανάμεσα σε άλλα 2 άτομα που διεκδικούν το “βραβείο” αυτό. Το δικό της όνειρο είναι να ζωγραφίσει (για/στα) στούντιο του Disney, κατι πολύ γλυκό και όμορφο το οποίο, αν τελικά πραγματοποιηθεί σε κάποια φάση θα το απολαύσουμε όλοι μας.

Τι σημαίνει αυτο για εσένα που διαβάζεις την παρούσα ανάρτηση?

Η Δώρα, λοιπον, θέλει την βοήθειά μας. Όχι, δεν εννοώ λεφτά, ούτε φαϊ, ούτε τον πρωτότοκο υιό. Μα τι σκέψεις είναι αυτές που κάνετε τέλος πάντων? :S

Anyway, αυτό που πρέπει να κάνετε είναι απλό. 

Τα υλικά:

1 Υπολογιστή (προφανώς όμως, έχετε, αλλιώς δεν θα διαβάζατε αυτην την ανάρτηση)
1 ή παραπάνω λογαριασμοί facebook
Σύνδεση στο διαδίκτυο (τουλάχιστον 56kbps)
1 Φυλλομετρητή απο τους παρακάτω: Internet Explorer 7+, Mozilla Firefox 3+, Google Chrome 4+, Safari ή Opera.

(Η συνταγή αυτή απαιτεί 5-15 λεπτά απο τον χρόνο μας και είναι για ένα άτομο)

Εκτέλεση συνταγής:

- Προθερμαίνουμε τον υπολογιστή στους 40oC για 1-5 λεπτά (ανάλογα με την παλαιότητα του), πατώντας το κουμπί που ανοίγει. Οι θόρυβοι που θα ακουστούν, μπορούν με ασφάλεια να αγνοηθούν.
- Στην συνέχεια, ανοίγουμε το φύλλο(-μετρητή:P) και βάζουμε (στην μπάρα διευθυνσης) http://www.facebook.com/
- Αφου φορτώσει η ιστοσελίδα, προσθέτουμε προσεκτικά στην γωνία το όνομα χρήστη ή το email και τον κωδικό μας και πατάμε το πλήκτρο Σύνδεση ή Login.
- Εδώ, χρειάζεται λίγη προσοχή, καθώς μπορεί το φύλλο να μήν στρώσει καλά. 
- Ανοίγουμε την εξής σελίδα http://www.facebook.com/JohnnieWalkerGreece και δηλώνουμε οτι μας αρέσει (παταμε δηλαδή το κουμπί Μου αρέσει/Like)
- Τελειώνοντας το παραπάνω βήμα, και με μεγάλη προσοχή, πατάμε στο “WalkWithGiants”, το οποίο θα μας μεταφέρει στην σελίδα που θα ψηφίσουμε.
- Μόλις ανοίξει η σελίδα, πάμε στο κάτω μέρος, εντοπίζουμε την “Δώρα Γαλάνη”, στα δεξιά, και πατάμε το κουμπί “Μου Αρέσει” που βρίσκεται κάτω απο την φωτογραφία της.

Δεν είναι και τόσο δύσκολο έ?
Τι έχετε να κερδίσετε? Τίποτα, after all, θα κάνετε ευτυχισμένο έναν άνθρωπο και μαζί του όσους το στηρίζουν σε κάθε βήμα του, δεν σας αρκεί αυτο?

Καλη σου επιτυχία Δώρα μου… Σου εύχομαι να ανταμοιφθείς όπως πραγματικά σου αξίζει γλυκό μου κοριτσάκι…

ΥΓ. Κι αν δεν σας έπεισα εγώ (και αν υποπτευθώ οτι ισχύει αυτό, σας έφαγα), ελπίζω να σας πείσει η Δώρα με το video που γύρισε για τον διαγωνισμό:

 

Posted via email from liogr’s posterous

 

Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ
στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα
και πήγαν χαμένα.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Σαν νοσταλγώ
πουλιά με παν μακριά
πόνο δεν νιώθω πια
μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες
πως η ζωή είν’ στιγμές
κύμα που σκάει σ’ ακτές
κερί που λιώνει.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή
κι ούτε για μια αιωνιότητα
δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή,
δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι κόλαση, παράδεισος μαζί
κι αυτά που έζησα είτε άσχημα
είτε όμορφα ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
Είναι ήλιος και βροχή μαζί.

 

Posted via email from liogr’s posterous

Έχω βαρεθεί να ακούω περί iPhone 4G και προβλημάτων του σήματος-όχι, τα νοκια έχουν πρόβλημα-όχι, τα android έχουν πρόβλημα, όπως και πολλοί άλλοι σε αυτόν τον κόσμο. Έχω βαρεθεί τα fanboys, καθώς και τους ορκισμένους εχθρούς της Σαπιομηλιάς. Εγώ είμαι στην τρίτη κατηγορία: μισώ και τους δύο.

Την απόφαση αυτή την πήρα σήμερα. Συχνά-πυκνά διαβάζω στο myPhone.gr τις ειδήσεις της κεντρικής σελίδας. Σήμερα λοιπόν, λέει ένα άρθρο: “Apple: Περνάει στην αντεπίθεση στοχοποιώντας (και) το Nokia N97 mini”. Πρώτη σκέψη: δουλειά δεν είχε ο διάολος, (η συνέχεια λογοκρίθηκε.) Λέω νταξ, ας μπώ να διαβάσω τα σχόλια, να γελάσω λίγο με τα μηλοφανμπόις να υπερασπίζονται την Σαπιομηλιά και τους λοιπούς να υπερασπίζονται όλες τις υπόλοιπες εταιρίες (μη σας ξεγελάει ο τίτλος που αναφέρει συσκευή της Nokia, έχω παρατηρήσει οτι πάντα στο myPhone κάποιοι καταφερνουν όοοοτι έχει σχέση με ΑϊΦοουν να το μετατρέπουν σε Σαπιομηλιά/ΑϊΦοουν βι.ες. Εβερυουαν έλς φλέιμγουορ [Apple/iPhone vs Everyone Else flamewar]). Και επειδή βαριέμαι να διαβάζω τις λασπολογίες οποιασδήποτε εταιρίας που δεν σέβεται τον πελάτη του (στην προκειμένη περίπτωση η Apple, αλλά όπως είπα, δεν είμαι φανμπόυ καμμίας εταιρίας. Ήμουν κάποτε της Νόκιας, αλλα ξενέρωσα με την φοβερη υποστήριξη που δίνει στα τηλέφωνα της), πήδηξα κατευθείαν στο δευτερο post, οπου ξεκινάνε τα σχόλια των μελών της ιστοσελίδας.

Να σημειώσω εδώ οτι έχω μάθει να σέβομαι τις επιλογές του άλλου. Απο την στιγμή που τον καλύπτει, με γειά του με χαρά του.
Read the rest of this entry »

Into the distance, a ribbon of black
Stretched to the point of no turning back
A flight of fancy on a windswept field
Standing alone my senses reel
A fatal attraction is holding me fast
How can I escape this irresistible grasp?

Can’t keep my eyes from the circling sky
Tongue-tied and twisted just an earthbound misfit, I

Ice is forming on the tips of my wings
Unheeded warnings, I thought I thought of everything
No navigator to find my way home
Unladen, empty and turned to stone

A soul in tension, that’s learning to fly
Condition grounded but determined to try
Can’t keep my eyes from the circling skies
Tongue-tied and twisted just an earthbound misfit, I

Above the planet on a wing and a prayer,
My grubby halo, a vapour trail in the empty air
Across the clouds I see my shadow fly
Out of the corner of my watering eye
A dream unthreatened by the morning light
Could blow this soul right through the roof of the night

There’s no sensation to compare with this
Suspended animation, a state of bliss
Can’t keep my mind from the circling skies
Tongue-tied and twisted just an earthbound misfit, I

Posted via email from liogr’s posterous